Deze week in Deelnemers aan het woord het verhaal van Pauline Hogenbirk. Pauline traint vanaf de eerste dag dat wij trainingen in de regio Rotterdam aanbieden bij The Cycling Academy. Wij vroegen haar naar haar ervaringen:

Amstel Gold Race“Voor mij geen Tour for Life, hoewel,  het lonkt wel. Voor mij geen Alp d’Huzes meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen sportieve doelen heb.

Mijn hernieuwde kennismaking met wielrennen komt in 2013, als een groep vrouwen gaat meedoen met de Alp d’HuZes. Ik bied aan de catering te verzorgen. Maar uiteindelijk besluit dat ik die berg zelf ook te lijf wil gaan.  We hebben allemaal onze eigen motivatie. Het wordt een overweldigende ervaring. Met het team ‘alpenmeiZjes’ bedwingen we de Alp 35x en halen €62.000 op.

Fietsen is wielrennen geworden en mijn passie voor deze sport bloeit op. Als ‘rotterdamsmeiZje’  rijd ik in 2014 de Tour de Rotterdam voor 100jaar kanker onderzoek bij de  Daniel den Hoed. Daarmee promoot en sponsor ik een beetje mijn eigen werk binnen het hedendaagse kanker onderzoek bij het ErasmusMC, waaronder de Daniel den Hoed Kliniek tegenwoordig valt.

Dan word ik in benaderd om Tour for Life te rijden voor de Daniel den Hoed Stichting. Afgelopen jaar is het kankeronderzoek in Rotterdam het goede doel voor deze prachtige tocht. In het kader van deze etappekoers is er een informatie bijeenkomst georganiseerd in het ErasmusMC.  En op die bijeenkomst stapt de ’The Cycling Academy’ mijn wereld binnen.

Een kleine tengere vrouw komt binnen. De meeste mensen op de bijeenkomst ken ik persoonlijk of van gezicht uit de wandelgangen.  Ik ken haar niet. Ze intrigeert mij, wat komt ze doen? Na de uitgebreide presentatie over de Tour for Life krijgt Sheila het woord en maak ik kennis met The Cycling Academy. Haar verhaal en motivatie is zo inspirerend dat ik gelijk bij haar wil gaan trainen. Helaas is erop dat moment nog geen vestiging in Rotterdam.

Ik besluit Tour for Life niet te gaan rijden. Na het Alp d’HuZes avontuur protesteert het thuisfront, en terecht. Als je iets aanpakt doe je het goed, dat kost heel veel tijd en is niet goed te combineren met een privé leven.
’The Cycling Academy’ en Sheila blijven mij bezig houden.  Wielrennen vind ik heerlijk, de afstand kan voor mij niet lang  genoeg zijn en sinds ik mij heb aangesloten bij  2 wielerclubs ben ik voor tegenwind ook niet bang meer.  Maar klimmen, ik weet het niet, ga ik dat ooit leuk vinden?

Begin 2015 is  ’The Cycling Academy’ in Rotterdam van start gegaan. Ik sluit mij samen met een aantal fietsvriendinnen gelijk aan en geniet van Sheila’s duurtraining, stimulerende documentaires tijdens deze trainingen en haar voortdurende stroom van informatie. Herhaaldelijk stelt zij ook vragen aan ons, hoe wij denken dat het zit met voeding, duurvermogen en wat willen bereiken met deze trainingen. “Wat is je doel voor komend jaar?”, vraagt ze ergens halverwege de cursus. Ik ben een beetje verbouwereerd door alle megadoelen, die ik heb horen voorbij komen de afgelopen tijd. “Ik wil komend seizoen klimmen leuk gaan vinden”, antwoord ik een beetje timide, “Ik had graag mee willen doen aan de Amstel Gold Race, maar ik ben niet ingeloot”. “Je mag mijn start bewijs hebben”, is haar resolute antwoord.

Omdat de winter uitermate zacht is rijd ik nog regelmatig buiten en ik merk, als ik in maart weer serieus de weg op ga, dat het allemaal veel soepeler lijkt te gaan dan het voorgaande jaar. De trainingen van ’The Cycling Academy’ werpen hun vruchten af.

Ik wil die ‘ berg’ gaan trotseren en de eerste overwinning is de VLS Landgraaf tour, eind maart. In zware regenval  voltooi  ik mijn eerste klimavontuur van het jaar. En zie, ik overwin mijzelf, bedwing de ‘Camerig’ zonder af te stappen, kom niet buiten adem aan bij het ‘Hijgend Hert’ en neem zonder al te veel problemen de ‘Gulperberg’.

Ik kijk zowaar uit naar de Amstel Gold Race, in april rijd ik mijn race onder de naam van Sheila. Het valt niet echt tegen. Sterker nog, ik begin klimmen leuk te vinden. Met de tweedaagse Mergelheuvelland sluit ik mijn klimjaar af. Opnieuw een uitdaging voor mijn klimfobie. Na een periode van vakantie en rust zie ik er toch weer tegenop, maar zie, na de eerste dag zit ik joelend op mijn fiets ”klimmen is leuk”. Mijn doel is bereikt!

Voor mij geen Tour for Life, hoewel, het lonkt wel. Voor mij geen Alp d’Huzes meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen sportieve doelen heb. Deze winter ben ik bij ‘The Cycling Academy’ om opnieuw te gaan klimmen, de lat ligt ditmaal wel een tikje hoger. Begin juli rijd ik met een aantal vrienden de ‘Maratona’, de Dolomieten Marathon. Een paar weken daarna doe ik mee aan de 010 triatlon, mijn eerste  1/8 triatlon, om te kijken hoe dat bevalt. Ik weet nu dat ik het kan.”

©Pauline

“Een paar jaar geleden is mijn maatje Bas ernstig ziek geworden. In deze periode heb ik een Ebike gekocht. Het heen en weer fietsen naar mijn werk is op dat moment teveel gevraagd, maar zo blijf ik in beweging. Gelukkig gaat het steeds beter met hem. Ik fiets nog steeds op mijn Ebike naar mijn werk, door weer en wind buiten, het hele jaar, heerlijk. Daarnaast rijzen mijn sportieve bezigheden de pan uit. Naast de trainingen bij ‘The Cycling Academy’, fiets ik in club verband bij de ‘TCIJsselrenners’ en de ’ SDFR’. Hardlopen en zwemmen doe ik niet in clubverband, maar met hulp en begeleiding van een aantal ‘clubmatties’. Mijn grootste fan en stimulans is Bas.”