PRO Coaching: Trainen met een pitbull

Je bekijkt nu PRO Coaching: Trainen met een pitbull

Trainen met een pitbull

Lisette van Geemert werd door coach Sheila naar de eindstreep van fietstocht The Ride getraind. Een nieuwe aanpak, core stability oefeningen en ‘het wekelijkse telefoongesprek’ maakten het verschil. Nee, het was niet altijd leuk. En ja, het was onvergetelijk.   

“Zo’n 1,5 jaar geleden besloot ik om mee te doen aan The Ride. 8 dagen, 1300 km en 17.000 hoogtemeters fietsen. Hoe? Ik had geen idee. Wel wist ik dat ik gericht moest gaan trainen. Gelukkig kende ik Sheila nog van The Cycling Academy. Ik wist dat ze ook aan personal coaching deed en stuurde haar een berichtje. Een week later zat ik bij haar aan de eettafel in Amsterdam en gooide ik al mijn doelen en verwachtingen op tafel. Sheila verwerkte ze in een plan en stelde een trainingsschema samen. Ze ging me iedere week bellen, zei ze. Daar had ik eerst mijn twijfels bij: moest ik iemand wekelijks op de hoogte gaan houden van mijn voortgang? Kon dat niet wat minder? Toch besloot ik de gok te wagen. en vol goede moed ging ik huiswaarts.

De core stability
Dat jaar heb ik intensief getraind. Ik combineerde lange duurtrainingen met High Intensity Trainingen (HIT). Hoewel snelheid niet mijn hoogste prioriteit was, waren juist die HITs erg belangrijk, vertelde Sheila. Omdat je tijdens zo’n training op de toppen van je kunnen fietst, verbetert je doorbloeding en verwerk je meer melkzuur. Of in normaal Nederlands: kom je later in de verzuring terecht. Ook drukte Sheila me op het hart mijn core stability oefeningen te doen. Maar oh wat had ik daar een hekel aan! Achteraf gezien had ik daar veel meer aan moeten doen. Want ook al was ik niet zo’n trouwe planker, de oefeningen maakten me sterker en dus een betere fietser. Dat hier zoveel winst in te behalen viel, had ik nooit kunnen vermoeden.

De winter
Sheila maakte gebruik van TrainingPeaks, trainingssoftware voor atleten en coaches. Hierdoor kwam alle data die ik verzamelde tijdens mijn trainingen direct bij haar binnen. Sheila beoordeelde de training en gaf mij meteen feedback over wat er goed ging en wat minder. Ook gebruikte ze de data om mijn trainingsschema aan te passen. Zo werd het me nooit teveel en kon ik een tandje bijzetten als daar ruimte voor was. Tijdens de wintermaanden trainde ik indoor, bij The Cycling Academy. Dit was niet ideaal (lees saai), maar de basis werd daar gelegd. Bij TCA deed ik ook een aantal FTP testen, zodat we wisten hoe ik ervoor stond. Ook dit waren niet de leukste testen, maar ze leverende ons een schat aan informatie op.

“Een coach is er voor de momenten dat het goed gaat, maar vooral voor als het minder loopt, was haar simpele verklaring”

 

De calls

Onze wekelijkse calls werden al snel een ritueel. Soms probeerde ik ze te skippen, vooral als mijn trainingen niet lekker liepen of als ik het even niet zag zitten. Maar zo’n klein vrouwtje als Sheila is, ze laat je nergens mee wegkomen! Een coach is er voor de momenten dat het goed gaat, maar vooral voor als het minder loopt, was haar simpele verklaring. Natuurlijk gebruikte ze TrainingPeaks om mijn trainingen te analyseren, maar juist in die telefoongesprekken kwam het mentale vlak ter sprake. Hierin was ze hard, maar fair. Ze spiegelde en bleef realistisch. Zo wist ze me te raken en weer op het goede pad te krijgen. Tegelijkertijd liet ze me nooit dingen doen die ik echt niet wilde. Het rijden van drukke toertochten was zo’n voorbeeld. Zolang ik mijn kilometers maar maakte, kon ik die gewoon overslaan. Wel heb ik trainingskampen gedaan, onder andere in Spanje. Zo kwam ik toch aan mijn kilometers en hoogtemeters.

“Ik hoor Sheila nog zeggen: “Hoe gaat het met jouw core?” “Ja het gaat goed!” zei ik dan. Ze moest eens weten”

 

De rust
Sheila hamerde op het belang van rust. Hersteldagen waren dan ook een belangrijk onderdeel van het programma. Zo eigenwijs als ik ben, ging dat me dat niet altijd even makkelijk af. Gelukkig had ik inmiddels genoeg vertrouwen in Sheila en bleef ik af en toe braaf op de bank.  Enkele weken voor The Ride begonnen we met afbouwen: zware trainingen hadden geen zin meer. De maanden ervoor had ik alles eruit moeten halen en nu kon ik alleen maar afwachten. Ik was zenuwachtig tot aan het moment van de start. Had ik genoeg getraind? Ik wist dat ik steken had laten vallen. Met name op het gebied van core stability en HIT had het beter gekund. Ik hoor Sheila nog zeggen: “Hoe gaat het met jouw core?” “Ja het gaat goed!” zei ik dan. Ze moest eens weten.

De wedstrijd
Tijdens The Ride hadden Sheila en ik dagelijks contact. Dat was fijn, want zo kon ik mijn ervaringen delen en moeilijke momenten bespreken met iemand die weet hoe het voelt om zo’n tocht te rijden. Ik kwam ongeschonden over de eindstreep en was door het dolle. De begeleiding van Sheila was een must gebleken. Ze is een pittige coach, die je met je neus op de feiten drukt. Maar ze is vooral een coach die weet dat het niet alleen om de cijfers gaat. De intense samenwerking, waar ik niet altijd op zat te wachten, heb ik uiteindelijk als een grote meerwaarde ervaren. Ook al heb ik haar vaak geprobeerd af te wimpelen, ik ben blij dat ze een pitbull is. Mede door haar heb ik The Ride kunnen uitrijden!